‘Al blij met een paracetamol’

‘Al blij met een paracetamol’

Ilse Zaal, arts voor verstandelijk gehandicapten en kaderarts palliatieve zorg in opleiding, is afgereist naar het het Hongaarse dorp Beregsurány. Als vrijwilliger biedt zij daar voor tien dagen eerstelijnszorg aan vluchtelingen. Ze verblijft in een tijdelijke hulppost, die staat op zo’n anderhalve kilometer van de Oekraïnse grens. Haar reis is een avontuur, bijzonder en ook spannend. Want wat treft Ilse aan? Hoe kan zij van betekenis zijn? Ilse geeft driemaal een persoonlijk inkijkje in haar dagboek. Volg hier haar tweede verhaal.

 

“Vandaag bezocht ik een zorginstelling in Fülpösdarócz. Daar wonen zo’n 60 patiënten met een verstandelijke beperking en/of psychiatrische problemen. Ongeveer 25 daarvan zijn vluchtelingen uit Oekraïne waarvoor toegang tot gespecialiseerde medische zorg moeizaam is. Voor vervoer naar het ziekenhuis zijn zij, zolang het geen spoedgeval is, afhankelijk van de bereidheid van de burgemeester om hen ernaar toe te brengen. Op een totaal van 60 patiënten zijn er slechts vier verzorgenden werkzaam.


Vaak geen hulp
En zo ontmoette ik een jonge vrouw met een laag IQ. Ze was gediagnosticeerd met schizofrenie, maar gebruikte geen antipsychotica (meer). Ze kreeg geen hulp voor haar psychiatrische problemen. Via een tolk kwam ik erachter dat ze waanideeën had. Iedereen kende haar, omdat ze dagelijks te veel alcohol dronk en agressief werd.
Een andere vrouw met twee jonge kinderen was doof. Haar oudste dochter kon goed horen, maar had een flinke spraakachterstand. Waarschijnlijk doordat haar moeder niet praatte. Door haar psychische problemen trok ze zich, samen met haar kinderen, vaak terug op de kamer waar het onhygiënisch was. En een enorme rotzooi. Ook voor hen is er geen hulp beschikbaar. Afgezien van een drukke verzorgende dan. Die - toen wij daar waren - boos op haar werd omdat ze nog niet opgeruimd had…

 

Al blij met een paracetamol
Verderop in de gang verbleef een jong echtpaar met twee jonge kinderen, met beide een progressieve stofwisselingsziekte. In Oekraïne kregen de kinderen enzymtherapie om de progressie van de ziekte te vertragen. Maar dit was gestopt sinds de vlucht naar Hongarije. De ouders waren bezig om weer toegang te krijgen tot deze kostbare therapie, maar tot op heden zonder succes.

Beide kinderen hadden duidelijk problemen met ademhalen. Het kostte hen veel moeite en ze oogden vermoeid bij een minimale inspanning. In Nederland zouden ze puffers krijgen om deze klachten te verlichten. Om deze puffers goed te laten werken is een voorzetkamer nodig, maar die hadden ze niet. Hun luchtwegklachten zijn dan ook fors toegenomen. In Nederland zouden deze kinderen kinderpalliatieve zorg krijgen, met aandacht voor de lichamelijke, psychische, sociale en spirituele problemen. Hier in Hongarije maakte ik moeder blij met paracetamol en medicatie tegen reflux.

En natuurlijk ben ik bezig geweest om een voorzetkamer te regelen, maar dat is me nog niet gelukt. In het uiterste geval stuur ik er eentje op als ik weer terug in Nederland ben."    
 

Lees hier de eerste blog van Ilse